Suneti i Tabiinëve - 'ulemaja e hadithit

Gjithashtu, gjejmë se Ehli suneti dhe xhemati i marrin mendimet e tabi'inëve dhe i quajnë 'ulema të traditës', përkatësisht ulematë si: Evzai, Sufjani Thevri, Hasani nga Basra, Ibn Ujejna dhe shumë të tjerë. Po kështu, ata pranojnë ixhtihadin e imamëve themelues të katër medhhebeve dhe pasuesit e tyre, pavarësisht se ata janë tabei-tabiin (brezi pas tabiinëve).

Nga ana tjetër, vetë sahabët e pranuan se kanë gabuar disa herë dhe se e thonë atë që nuk e bëjnë.

Kur pyetje për ndonjë çështje, Ebu Bekri thoshte:

“Unë do të jap mendimin tim për këtë. Nëse është e drejtë, është nga Allahu, dhe nëse jam gabim, është nga unë ose nga shejtani”.

Ndërsa, ja se çfarë iu thoshte Omeri shokëve të tij:

"Ndoshta unë ju urdhëroj diçka që nuk është e mirë për ju dhe ju ndaloj diçka që është e dobishme për ju."

(Tarih Bagdad 14/81)

Nëse ky është rezultat i diturisë së tyre dhe nëse ata ndjekin një mendim nga i cili e vërteta nuk ka dobi, atëherë si ka të drejtë një musliman, një musliman që e njeh Islamin, t'i marrë veprimet dhe fjalët e tyre si sunet që ndiqet dhe një nga burimet e legjislacionit islam? Pra, pas kësaj, a i mbetet ndonjë peshë hadithit “Shokët e mi janë si yjet...”?

Nëse këta janë sahabët që kanë marrë pjesë në tubime me Pejgamberin, s.a.v.a., dhe kanë mësuar prej tij, pastaj kanë folur kështu, atëherë ç'të themi për ata që kanë ardhur pas tyre, kanë marrë prej tyre dhe kanë marrë pjesë në fitne?

Nëse katër imamët, themeluesit e medhhebeve, sjellin mendimet e tyre në fenë e Allahut dhe pranojnë qartë mundësinë e gabimit ndërsa njëri prej tyre thotë: "Kjo është ajo që unë besoj se është e saktë, ndërsa, përveç mendimit tim, i saktë mund të jetë edhe ndonjë mendim tjetër, atëherë pse muslimanët obligohen t'i ndjekin ata?!