Ebu Bekri ia lë kalifatin mikut të tij Omerit, duke bërë kështu një sheklje të dukshme të tekstit të qartë
Lidhur me këtë çështje, Imam Aliu tha:
“Kujdes! Për Allahun, djali i Ebu Kuhafës u vesh me të. Dhe me të vërtetë, ai e dinte që pozicioni im kundruall tij ishte i njëjtë me boshtin e mullirit të dorës. Bollëku i ujit rrjedh nga unë ndërsa zogu nuk mund të fluturojë tek unë. E vura perden kundër kalifatit dhe e mbajta veten të ndarë prej tij. Pastaj fillova të pyes veten nëse do të duhej të sulmoja ose të duroja me qetësi errësirën verbuese të vuajtjes, në të cilën u rritën të plogështit, ndërsa të rinjët plakeshin, ndërsa besimtari i vërtetë vepron nën barrë derisa të takojë Perëndinë. Kam gjetur se këmbëngulja për ta bërë këtë ishte më e mençur. Prandaj u përcaktova për durim, megjithëse kishte ndjesi shpimi gjilpërash në sy dhe ngulfatje në fyt. Unë pashë plaçkitjen e trashëgimisë sime për aq kohë sa i pari shkoi në rrugën e tij, por pas tij ai ia dorëzoi kalifatin Ibn el-Hatabit. Është e çuditshme që ai donte të hiqte qafe kalifatin gjatë jetës së tij, por ai e konfirmoi atë për një tjetër pas vdekjes së tij. Të dy, pa dyshim, i ndanin gjijtë e tij rreptësisht mes tyre. Ai e vendosi kalifatin në një gardh të fortë, ku fjalimi ishte fodull dhe ku prekja ishte e ashpër. ” Shtegu i elokuencës, fjalimi 3.
Çdo kërkues dhe studiues e di se, para vdekjes, i Dërguari i Allahut, s.a.v.a., zgjodhi Ali ibn Talibin si kalif. Shumica e sahabëve më të rëndësishëm, përfshirë Ebu Bekrin dhe Omerin, e dinë mirë këtë. (Imam Gazali, u svojoj knjizi Sirrul-Alimin; Šarh Nehdžul-belaga, Muhamed Abduh, svez. l., fq. 84-87) Pikërisht për shkak të kësaj, Imam Aliu zakonisht thoshte: "Në të vërtetë, ai e dinte që pozicioni im në raport me të ishte i njëjtë sikur pozicioni i boshtit në raport me mullirin e dorës".
Ndoshta kjo ishte arsyeja që Ebu Bekri dhe Omeri e ndaluan transmetimin e haditheve të Profetit, s.a.v.a., siç kemi treguar në kapitullin e mëparshëm, duke kërkuar mbështetje vetëm në Kuran. Edhe pse flet për trashëgiminë, Kuran nuk e përmend drejtpërdrejt emrin e Aliut, sikur që vlenë edhe për hadithet. Megjithatë, ato përmbajnë një përmendje të saktë të emrit të Aliut, si në këtë hadith:
"Udhëheqës i të cilit jam unë, edhe Aliu është udhëheqësi i tij", ose diku tjetër, "Në raport me mua Aliu është çfarë ishte Haruni për Musan." " , Ose: "Aliu ai është trashëgimtari dhe kalifi im pas meje.", Ose: "Aliu është nga unë, dhe unë jam nga ai dhe ai është udhëheqësi i çdo besimtari pas meje."
(Të gjitha këto hadithe janë transmetuar nga Taberiu në Rijedul Nazara dhe Nesaiu në el-hasa'is e tij dhe Ahmed ibn Hanbeli.)
E gjithë kjo na ndihmon të kuptojmë shkallën e suksesit të ndalimit të përhapjes së haditheve si dhe arsyen e djegies së tyre, apo mënyrën e frenimit të njerëzve deri në atë sa madje as sahabët nuk u lejuan të përmendin hadithe, siç e pamë nga raporti i Qarz ibn Ka'b-it. Ky kufizim mbi hadithet vazhdoi për 15 vjet, dmth. deri në fund të kalifatit të tre kalifëve të parë, dhe fillimit të kalifatit të Hz. Aliut. Atëbotë shohim sahabët që gjatë një tubimi kujtojnë hadithin mbi ngjarjen e "Gadir Hum-it". Tridhjetë prej tyre dëshmuan mbi atë ngjarje, ndërsa shtatëmbëdhjetë prej tyre ishin veteranë nga Beteja e Bedrit. (Ibn Hanbel, vëll. 1., fq. 119.; Ibn Asakir, Ta'rih Dimshek, vëll. 2., fq. 7.)
Kjo është dëshmi e qartë se këta sahabë nuk do ta kishin përmendur ngjarjen në Gadir Hum, nëse për këtë nuk do t’i pyeste Hz. Imam Aliu. Nëse Hz. Aliu nuk do të bëhej kalif dhe po të mos e kishte në dorë fuqinë dhe pushtetin, sahabët do të mbeteshin të heshtur, nga frika e sanksioneve.
Kjo me të vërtetë ndodhi në rastin e disa prej sahabëve të cilëve frika dhe zilia nuk i lejoi të dëshmonin për "Gadir Hum-in". Midis tyre ishin: Enes ibn Malik, Bera 'ibn Azib, Zejd ibn Arkam, Xherir ibn Abdullah.
(Al-Baladhuri, Ansabul Ašraf, vëll. 92., fq. 156.; Sira al-Halabijja, vëll. 3., fq. 337.; Ibn Qutejbe al-Ma'araf, fq. 194.)