Došao mi je poziv (od Allaha) i blizu je trenutak da mu odgovorim (tj. da umrem). Ostavljam među vama dvije dragocjenosti: Knjigu Svemogućeg Allaha i moje potomstvo; Allahova Knjiga je (kao) uže koje se proteže od nebesa do zemlje, a moje potomstvo je Ehlul Bejt. Milostivi me je obavijestio da se to dvoje neće razdvajati sve dok mi ne dođu kod Izvora (tj. Kevsera u džennetu). Upozoravam vas da ih ne ostavljate.”
(Hadis el-sekalejn prenosi Tirmizi u svom djelu ‘Sahih Menakib Ehlul Bejt,’ II tom, str. 380, citirajući Zejda ibn Arkama. On dodaje: “Ovo je dobar i jak hadis,” na koji se poziva Hakim u djelu ‘Mustedreku-s-sahihejn,’ III tom, str. 109, takođe na osnovu autoriteta Zejda ibn Arkama. Navodi ga i Ahmed ibn Hanbel u svom ‘Musnedu’ pozivajući se na autoritet Ebu Saida Hudrija, III tom, str. 17. Takođe ga navodi Taberani u djelu ‘El-Mu‘džem el-Kebir,’ I tom, str. 129. Takođe ga citira Muhibbuddin Tabari u djelu ‘Daha’ir,’ str. 16, citirajući Ahmeda )